Schokland was ooit een eiland in de toenmalige Zuiderzee. Door drooglegging ligt het eiland sinds 1942 op het vasteland en vormt een onderdeel van de Noordoostpolder aan het IJsselmeer. Het oorspronkelijke eiland was 110 hectare groot en telde vier woonterpen: de Noordpunt (het vroegere Emmeloord), de Middelbuurt, de Zuidert en de Zuidpunt (deze laatste drie werden Ens genoemd).

Het eiland kent een woelige geschiedenis. Ontstaan in de voorlaatste ijstijd, 200.000 jaar geleden, heeft het eiland veel geleden onder het oprukkende water. In de 14de en 15e eeuw braken er echter goede tijden aan. De bloei van de nabijgelegen Hanzestad Kampen en de gunstige strategische ligging aan de monding van de IJssel schonken Schokland voorspoed en rijkdom.

Maar dat bleek niet genoeg. De voortdurende overstromingen, de inklinking van het veen en de vele branden in de houten huisjes, brachten de bewoners van Schokland aan de bedelstaf. De steeds verslechterende staat van onderhoud van het eiland resulteerde in 1859 uiteindelijk in een algehele ontruiming. Een verlaten eiland bleef achter. Maar ook dat tij is gekeerd. Tegenwoordig zindert Schokland weer van bedrijvigheid. Vermeldenswaard is het authentieke waterstaatskerkje in de Middelbuurt. Het kerkje heeft een nieuwe toekomst gekregen als onderkomen voor exposities, huwelijken en concerten.

Schokland en de nieuwe toekomst

De veelbewogen geschiedenis van Schokland is niet ongemerkt voorbijgegaan. Het eiland staat inmiddels geregistreerd als ‘Cultureel Werelderfgoed’ op de internationale lijst van Unesco, een bijzondere erkenning voor een eiland met karakter, en voor mensen met karakter. De nazaten van de Schokkers kunnen de bezoeker nog steeds op wonderlijke verhalen vergasten. Na een eeuwenlange strijd tegen het water komt Schokland nu tot rust in een zee van landbouwgewassen.